مچ انداخته ساعتم
با چمدان بسته ات
از سر دلبستگی
که در انزجار قدمهای خوابیده
زمان را
به زمینی پا پس کشیده
می دوزد؛
نگاه کن
( و سرت را کمی به چپ بچرخان)
کفش هایت
هم مسیر نیستند
با هر تیک تاک
گیج می زنند؛
(حالا به سطر هشتم برو)
زمستان آمده
من هنوز
عصر هجدهم هر ماه را
بهار می بینم
و سرشار از مهری
که مقصد همیشگی من است
به سمت شعرهایت
خیز برمی دارم



#بهـــاره‌طــــلایــی